Limericks vun de Waterkant

Un wenn ik hier vun Kappeln mal snack, denn dorüm, dat ik mien Seilboot welke Johr’n dor liggen harr un vun de dor Lüüd wat vertellen kann.

De Tollbootkoptein in Sliemünde,

de smeet mal en Oog un harr Gründe:

Op Paster sien Fru,

de leet em keen Ruh.

Nu leevt se en Leven in Sünde!

Man ok noch wat anners dor:

Dor weer mal en Fischfru in Kappeln,

de kunn meist de hele Dag sabbeln.

Se klöter un klater

un röter un rater –

keen Wunner, ehr Mann kreeg en’ Rappel.

De Netten mööt rin.

Aver ok dat:

Ik kennt mal en’ Fischer ut Kappeln;

in ’t Nett leet de Fischen he zappeln.

He weer meist besapen

un kunn ehr nich faten,

he kunn in sien Duuntje blots sabbeln.

Man ok sowat:

Dor weer mal en Junge ut Kappeln

op ut un klauen sik Appeln.

He funn man keeneen,

he harr dat nich seh’n:

De Bööm, dat weern all man Pappeln.

Doch ok an Land passeert dor je wat:

Twee Flegen, de muchen verleden

’e Week nich in Kohstall mehr leven.

Se möken Besöök

un flagen na Köök.

Dor bleven in’ Honnig se kleven…

Liekers, ok annerworrns is wat:

En Büdelneiher ut Tönning

weer giezig mit jedeenen Penning.

Sien Wullbüx güng twei,

do sä he: „Ick neih

in Tokumst mi welk ut Persenning.”

Un wat wi uns nich wünschen doot, is düt:

Dor is mal en Mann ut Lübteen

to’n Pilzesammeln ut ween.

Johr un Dag vun dat Eten

kann keeneen vergeten,

dat steiht an sien Graff op’n Steen!

Beter nicht eten!

Man ok sowat gifft’:

Se sään vun en Deern ut Hiddensee,

dat se sik nienich lang bidden dee,

se wies jedeneen,

wull he dat mal seh’n,

wat locker de Hand ehr sitten dee.

Ok woanners passeert sowat:

En Smuggler mit aschgriese Hooren,

de is mal na Sweden hen fohren.

Vun Whisky noch vull,

funn dor em de Tull.

Nu meidet he so’ne Gefohren.

 

Den Bohrworm Teredo navalis,

den schmeck dor op See eenfach alles.

He bohre sik rin

in en Fatt voll mit Gin.

För em wurr’ de Suff wat Fatales.

 

En Seiler in Schulauer Haben,

den leet sien Geweten nich slapen.

So suff he hinfurt

un full över Burd.

So dee’n de Götter em strafen.

 

En öllerhaftige Knabe,

de seilt alleen alle Dage.

He dee dor woll dichten

plattdüütsche Geschichten.

So muntert’ he op siene Lage.

Tjaa – un ok dat:

Bi ’t dägliche Hott un ok Hüh

en Troost is ok mien Schrieverie.

Wat ik nienich begriep,

… un kaam in de Kniep:

is de plattdüütsche O r t o g r a v i e h ! 😉

Über Carl Groth

Carl Groth

Verliebt in die See und die Seefahrt - die er lange auf dem eigenen Segelboot genoss. Nun ist er auf Frachtschiffen unterwegs.

Keine Meinungen bisher.

Wir freuen uns auf deine Meinung. Schnell dann bist du der Erste.

Hinterlasse deine Meinung