Wohr di weg! Anjo kummt!

„Wat för en Klockentiet büst du denn dor?“ Wat ik för en normalen Fraag holen do, kwitteert mi Anjo mit verdreihte Ogen. He hett jümmers een in`n Sinn.

„Sühst du bi mi en Klock an de Hand? Ik leev nich na de Klock. Ik leev na den Dag un mienen Mogen!“

Na denn. Jichenswenn warrt he woll andanzen un mi dat Fundament utbaggern. Een Buusch wegrieten schall he ok. Dat kann he. Woför hett he sünst sienen Minibagger. Anjo heet Andreas Johannsen. „Minitiefbau“ steiht an sien Auto. Un wo Minitiefbau opsteiht, sitt ok Minitiefbau binnen – tominnst en Keerl, de sik dormit utkennen deit. Anjo ut Gelting eben.

Ik kiek in de Sünn un froog mi, woans dat üm Anjo sienen Mogen stahn mag.

Kummt he nu wenn de Sünn hooch steiht un he Hunger hett oder kummt he, wenn he satt is un de Sünn al wedder ünnergeiht? Ik Dussel heff vergeten to frogen… Dorbi will ik doch bloots dat Fundament. Un de Buusch schall weg…

Denn is he dor – mit Minibagger un allens, wat dorto hören deit!

Hest al töövt? Nö, nä?

Siet 20 Johren is Anjo in Gelting in Gang. Een angliter Jung is he nich. He kummt vun de Flensborger Kant. Direktemang an de Grenz na Dänemark is he groot worden. Siet 1949 ritt he Saken af, seggt he. In dat Johr is he op de Welt kamen. Andreas Johannsen is jümmers för en lütten Snack goot.

Man alleen kann he ok nich allens schaffen. Siet een Johr hett he Benni bi sik.

Pass op, dat geiht los!

Anjo hett mal in de Landwirtschaft as Lohnarbeiter sien Geld verdeent. Benni hett Elektromaschinenbauer lehrt. Nu ritt he ok lever af – oder ruut. Ratzfatz is de Buusch weg.

Wuddel bi`n Kanthaken kregen.

Goot inspeelt sünd de beiden Keerls. Veel Snacken doot se nich. Se verstoht sik ok so. Un mit den Minibagger sünd se sounso fein ruut. De kann meist allens. Sogoor en groten Schüün hett Anjo dormit al afreten. Teihn Meter weer de hooch. De Lüüd rundüm hebbt eerst noch lacht.

„Mit so en lütt Ding kannst du doch keen Schüün bemöten!“

Dat hebbt se seggt. Dor kennen se Anjo noch nich. He hett eerst den Giebel inrammt un so na un na de Schüün inreten. As allens in Schutt un Dutt leeg, hett keeneen mehr lacht. Oder een doch: Anjo! He arbeit na en goot noorddüütsch Prinzip un dat heet: Klook sünd se all. Plietsch müsst du ween! Benni heet Benjamin Groß. Em gefallt dit Prinzip ok. Dat gifft nix, wat he nich föhren kann – egool, wat dat nu de Unimog is, een vun de Radlader oder de Bagger.

Dat beten Fundament! Keen Probleem.

He is Ende Twintig un weet noch nich, wat Anjo weet. Wenn een lang in dissen Job sien Geld verdenen will, denn mutt een sik de Kraft goot un klook indelen. Jümmers blots marrachen geiht nicht. Jedenfalls nich, wenn een oolt mit de Arbeit warrn will. Wo goot een dat mit dat Indelen glückt is, weet een eerst, wenn he oolt is un in sik rinhorchen deit. Wohrschienlich duert dat noch Johrteihnte – man denn weet Benni ok Bescheed. Wenn de Weg bet dorhen ok noch wiet is, eens is kloor: dat schall den Barg jümmers wieder rop gahn.

Dat geiht den Barg rop

Weghauen, ümneien, platt moken, afrieten, in`n Dutt hauen – keen Problem. Anjo kriggt dat trecht! Un Benni helpt dorbi….

Über Christianne Nölting

Christianne Nölting

Im Norden geboren. Im Norden ausgebildet. Dem Norden tief verbunden. Voll der Norden in Person!

Keine Meinungen bisher.

Wir freuen uns auf deine Meinung. Schnell dann bist du der Erste.

Hinterlasse deine Meinung