Platt in de Stadt

„Du, segg mal“, froogt mi een Kolleeg, „Du mookst dienen Lütten doch op Plattdüütsch groot.“
„Ja.“
„Un dat geiht?“
„Ja.“
„Kann he denn ok liekers Hochdüütsch?“
„Ja.“

„Mookt he denn nich vele Fehler bi`n Hochdüütsch snacken?“

„Nö – nich mehr as de anneren Hochdüütschen ook.“

„Ik schull mit miene Gören ook Plattdüütsch schnacken.“

„Ja.“

„Un vermengeleert dien Söhn nich beide Spraken?

„Nö – oder doch! Eenmaal. In`n Kinnergoorn. Door is he mal in`n Brass loslopen un hett luut ropen: “ Frau Lehmann, Frau Lehmann, Du musst schimpfen kommen, Finn-Ulrik macht immer Kreienschiet!“

„Bi`n Afhalen frogen se mi, wat denn bidde „Kreienschiet“ weer. Un nu  segg DAT mol op Hochdüütsch! Un dat in`n Kinnergoorn, wenn di doorbi een groten Dutt Kinneroogen angluupschen doot. Gor nich so eenfach.“

„Man sünst fint ik dat sogoor praktisch, in een groten Stadt as Hamborg mit een Kind Platt to snacken.

Door rekent vele nich mit, höört nich recht hen un verstaht denn ok nich so gau. To`n Bispeel, as ik mal een Kinnerfru för mienen Lütten anstellen wull. Dat bimmel an de Döör, ik maak apen un mi föhlen bald de Ogen ut. Door stünn een Fru mit streng trüüchkämmte Hoor, düsterblau Clubjack mit twee Regen gollene Knööp mit een witten Bluus doorünner.

Se hett Meyer heten – un weer direktemang de Konkurranz vun Frollein Rottenmeier ut Heidi.

Door stünn ik nu un keek verfehrt ut de Plünnen. De Fru weer nix för uns. Man ik kunn nu jo kuum de Döör dichtballern un so doon as weer ik nich Tohuus. Se kreeg na kloor ehr Tass Kaffee. Un graad, as ik ehr bilütten bipuhlen wull, dat dat wohl nix mit uns warrt, keem mien Lütt üm de Eck suust, un bleev mit grote Ogen as anwussen stohn. Se boog sik nah em dool un froog mit een hogen Piepsestimm:“ Na, mein Kleiner, soll ich ein büschen bei Dir bleiben?“ Door sä de lütt Pööks vun twee Johr bloots dröög twee Wöör – man de kemen luut un düütlich:“Jack antrecken“!

Wenn door een Kuul in den Footboden vun mien Wohnstuuv ween weer, ik weer forts rinjumpt un harr mi versteken.

In mien Kopp küseln de Gedanken rund un ik harr keen Idee, woans ik uns höflich wedder ut düsse Eck manövern schull. Man dat weer gor nich nödig. Se harr em to`n Glück nich verstohn. „Was sagte das Kind?“, froog se un keek mi doorbi as en Spitzmuus an. „Och“, meen ik, „er sagte, Sie haben eine schöne Jacke angezogen – er mag bestimmt die goldenen Knöpfe.“

Door ei se em sachten över de blonnen Hoor un trock nah en Tiet endlich af. Ok wenn se nie nich Oppassersch vun mien Lütten worden is un ik ehr nich mehr bemöten schull: ik weer doch froh, dat se em nich verstahn hett. Dat weer mi doch scheneerlich ween.

Un nu schall mi mol een seggen, Platt in de Stadt is nich praktisch!

Über Christianne Nölting

Christianne Nölting

Im Norden geboren. Im Norden ausgebildet. Dem Norden tief verbunden. Voll der Norden in Person!

Eine Meinung über “Platt in de Stadt

  1. Leeve Christianne,

    et geit doch nix över Plattschnacken, nich?

    Moog man wieder sso

    Tschüß denn ut Borchen

    Opa Bernhard Fischer | | Antworten

Hinterlasse deine Meinung